ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΣΑΣ

H Παιδική Σκηνή του θεάτρου «ΠΡΟΒΑ», της Μαίρης Ραζή, για τη χειμερινή περίοδο 2010-2011 παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά το πασίγνωστο παραμύθι των αδελφών Γκριμ «Ραπουνζέλ» σε διασκευή και μετάφραση της Άνδρης Θεοδότου και σκηνοθεσία Δημήτρη Δεγαΐτη, σκηνοθέτη του Θεάτρου Τέχνης.

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Η παιδική σκηνή του θεάτρου Πρόβα λειτουργεί για δέκατη χρονιά. Στόχος μας είναι η πληρέστερη και ουσιαστικότερη αγωγή του παιδιού μέσω της τέχνης του θεάτρου. Φέτος παρουσιάζουμε για τέταρτη σεζόν την «Ραπουνζέλ» των αδελφών Γκριμ. Το έργο ανέβηκε μ’ έναν πρωτότυπο τρόπο, στηρίζεται περισσότερο στο παιχνίδι και στους αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών που υποδύονται τα έπιπλα του σκηνικού, όπως το Ρολόι, τον Καθρέφτη, την Βρύση, την Πόρτα, το Σιντριβάνι. Επίσης στα «μαγικά πανιά» που χρησιμοποιούνται για φροντιστήριο. Δηλαδή ένα πανί γίνεται άλογο, βιβλίο, πύργος, χλόη, ποτάμι, έρημος, κουστούμι. Η χρήση του κουκλοθέατρου και του θεάτρου σκιών ολοκληρώνουν την αισθητική της παράστασης. Η εταιρεία θεάτρου πρόβα στα 27 χρόνια δραστηριότητάς του παρουσίασε 43 έργα και έλαβε μέρος σε τέσσερα διεθνή φεστιβάλ θεάτρου. Η παρουσία μας στο χώρο του θεάτρου, η προσήλωσή μας στα ποιοτικά κείμενα ειδικά διασκευασμένα στο πλαίσιο του καλλιτεχνικού μας στόχου, η μόνιμη συνεργασία μας με καταξιωμένους νέους καλλιτέχνες, είναι τα στοιχεία που καθορίζουν το στίγμα μας.

ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

«Η ΡΑΠΟΥΝΖΕΛ » είναι ένα τρυφερό έργο που αγγίζει κάθε ηλικία, διεγείρει την φαντασία και ανοίγει καινούργιους ορίζοντες στην παιδική ψυχή, πέρα από την καθημερινότητα της σχολικής χρονιάς. Διδακτικό ως προς τις αξίες της αγάπης, της εντιμότητας και τη δύναμη της θέλησης.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΕΓΑΪΤΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...

Είναι η Τρίτη φορά που συνεργάζομαι με το Θέατρο Πρόβα της Μαίρης Ραζή και αυτό μου δίνει ιδιαίτερη χαρά. Με σεβασμό στο παιδί, με αφοσίωση και προσοχή προσπαθούμε κάθε θεατρική σεζόν να προσεγγίζουμε παραμύθια, μύθους ή θρύλους, ώστε, να δημιουργούμε θεατρικές παραστάσεις που διεγείρουν την φαντασία και ανοίγουν καινούριους ορίζοντες στη παιδική ψυχή, πέρα από την καθημερινότητα της σχολικής χρονιάς.
ΑΝΔΡΗ ΘΕΟΔΟΤΟΥ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ένα από τα πιο αγαπημένα παραμύθια των αδελφών Γκριμ, είναι αυτό της χρυσομαλλούσας «Ραπουνζέλ». Η ιστορία αρχίζει όταν ένα νεαρό φτωχό ζευγάρι φέρνει στον κόσμο ένα όμορφο κοριτσάκι, τη Ραπουνζέλ. Μια κακιά μάγισσα τους αρπάζει με δόλο το βρέφος και το παίρνει μακριά τους. Απαρηγόρητοι οι γονείς αποδέχονται τη μοίρα τους. Η Ραπουνζέλ μεγαλώνει με φροντίδα και προσοχή. Μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο όμορφη. Η κακιά όμως μάγισσα, φοβούμενη μην τη χάσει, την κλειδώνει σε έναν πανύψηλο πύργο χωρίς πόρτα, μ’ ένα μόνο παράθυρο, στη μέση ενός πυκνού δάσους. Ένα ηλιόλουστο πρωινό καθώς ο γιος του βασιλιά βγαίνει για κυνήγι, αντικρίζει την κοπέλα και την ερωτεύεται. Προσπαθεί μάταια να τη σώσει από την κακιά μάγισσα, μα εκείνη τον τυφλώνει και τον εγκαταλείπει αβοήθητο. Όπως σε όλα τα παραμύθια με αίσιο τέλος έτσι και σ’ αυτό η δύναμη της θέλησης και της πραγματικής αγάπης θριαμβεύει και οι δυο νέοι σμίγουν και ζουν ευτυχισμένοι παντοτινά.

ΚΡΙΤΙΚΗ - ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

Η Ανδρη Θεοδότου παρουσιάζει κατά την τρέχουσα θεατρική περίοδο, με δική της θεατρική διασκευή (ανέκδοτο, 2009), το παραμύθι των Αδερφών Γκριμ, «Ραπουνζέλ», το οποίο κυκλοφορεί παράλληλα σε πρόζα από διάφορους εκδοτικούς οίκους: Μίνωας (Ραπουνζέλ), Παπαδόπουλος (Ραπουνζέλ, η φυλακισμένη του πύργου), Το Ποντίκι (Ραπουνζέλ και άλλα παραμύθια), κ.ά. Είναι η τρίτη συνεργασία του καλλιτεχνικού/θεατρικού ζεύγους Δεγαΐτη-Θεοδότου με το θέατρο Πρόβα. Τα άλλα δύο έργα της Ανδρης Θεοδότου, σε σκηνοθεσία του Δ. Δεγαΐτη είναι: «Η Ροδή και το Χρυσό Βεργί», και «Το παραμύθι με τα τέσσερα καπέλα» (του Πάντσο Πάντσεφ, σε διασκευή Ανδρης Θεοδότου).
Το εν λόγω παραμύθι είναι γνωστό στα παιδιά. Εδώ, όμως, παίρνει στα μάτια και στην ψυχή τους άλλες διαστάσεις. Η επιθυμία ενός φτωχού ζευγαριού να γεννήσει ένα μωρό, η περίοδος της εγκυμοσύνης και οι προετοιμασίες για τον ερχομό του μωρού, οι παράξενες και επίμονες απαιτήσεις της εγκύου, η άλλοτε πρόθυμη και η άλλοτε απρόθυμη ανταπόκριση του συζύγου για να της φέρει από το μποστάνι του γειτονικού έρημου/μυστηριώδους κήπου λίγα ραπουνζέλ για σαλάτα και για πίτα, η εμφάνιση της μάγισσας και οι εκβιασμοί της, η εκχώρηση σ' αυτή του νεογέννητου μωρού είναι οι πρώτες σκηνές του έργου. Ολα εξελίσσονται γοργά και η χρυσομαλλούσα πανέμορφη Ραπουνζέλ μεγάλωσε με τη γριά μάγισσα και έγινε 15 χρόνων, χωρίς να γνωρίζει καν τους γονείς της. Η μάγισσα φοβούμενη μήπως τη χάσει τη φυλακίζει κυριολεκτικά στον πύργο της και της απαγορεύει να βγαίνει. Τα μακριά μαλλιά της χρησιμεύουν ως σκάλα για να ανεβοκατεβαίνει η μάγισσα στον πύργο. Και ... εμφανίζεται ο πρίγκιπας έτσι, που η υπόθεση παίρνει άλλη τροπή... Η αληθινή αγάπη θριαμβεύει και οι φιλικές ανθρώπινες σχέσεις διαλύουν τον εγωισμό, το φόβο και την κακία.
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο ταλαντούχος Δημ. Δεγαΐτης, ο οποίος έχει την ικανότητα, ακόμη και αν δεν υπάρχει αρκετός σκηνικός χώρος, να δημιουργεί τις απαραίτητες συνθήκες που απαιτεί η παράσταση. Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με τις ιδιαιτερότητες του μικρού σκηνικού χώρου του θεάτρου «ΠΡΟΒΑ», στο οποίο η καταξιωμένη ηθοποιός Μαίρη Ραζή και ο σύζυγός της, επίσης καταξιωμένος ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας Σωτήρης Τσόγκας επιμένουν να παρουσιάζουν ποιοτικό ρεπερτόριο για παιδιά και ενηλίκους, σ' ένα διατηρητέο νεοκλασικό διώροφο, όπου λειτουργεί με επιτυχία η «Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης», την οποία ίδρυσαν το 1984. Η σκηνοθετική ευρηματικότητα, επίσης, είναι εντυπωσιακή: Κινητό παράθυρο, στοιχεία παντομίμας (δέντρο, τοίχος κήπου), η αλλαγή κοστουμιών επί σκηνής, η συχνή εναλλαγή του σκηνικού, το θεατρικό παιχνίδι και το θέατρο σκιών, κλπ.
Η μουσική του Νίκου Τσέκου ρυθμική και χορευτική, στο παραμυθιακό κλίμα, συν τα ωραία ηχητικά εφέ, τα σκηνικά (σαρμανίτσα, καρεκλάκια, καλάθι με ρούχα, χαλιά, κουρτίνες στους τοίχους κ.ά.) και τα κοστούμια του Παν. Μέξη είναι λειτουργικά, οι στίχοι των τραγουδιών της Ανδρης Θεοδότου αρκετά καλοί.

ΚΡΙΤΙΚΗ - ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

Δυο θίασοι παιδικού θεάτρου συναντήθηκαν φέτος το χειμώνα στο παραμύθι της Ραπουνζέλ των αδελφών Γκριμ δίνοντας μας δυο ενδιαφέρουσες παραστάσεις διαμετρικά αντίθετες. Η Αντίθεσή τους δεν περιορίστηκε στη διασκευή αλλά επεκτάθηκε και στο συνολικό αποτέλεσμα. Μεγαλεπήβολη και δαπανηρή, με πλούτο μέσων η πρώτη, πολυάνθρωπη και λαμπερών προθέσεων, λιτή και σεμνή η δεύτερη παρέμεινε πιο κοντά στην ιδεολογία του παραμυθιού και ως εκ τούτου στην ενεργοποίηση της φαντασίας. Το θέατρο απ’ τη φύση του στηρίζεται στη φαντασία και όσο πιο κοντά είναι σε ρεαλιστικές αποδόσεις τόσο και μεγαλώνει η απόστασή του απ’ την παραδοσιακή διαδικασία του παραμυθιού. Ε, λοιπόν η παράσταση του θεάτρου «Πρόβα», όπου παρακολούθησα την άλλη εκδοχή της Ραπουνζέλ, έμεινε πολύ κοντά στην αφήγηση κι έδωσε έτσι την ευκαιρία στις συμβάσεις να θριαμβεύσουν και στον παιδικό νου ν’ ανοίξει τα φτερά του. Με απανωτές επινοήσεις ο σκηνοθέτης Δημήτρης Δεγαΐτης και με εφόδια τρία σκαμνιά, μερικά πανιά και μαντήλια, ένα πάπλωμα – χαλί και πέντε ηθοποιούς έστησε μια παράσταση γεμάτη χάρη, ομορφιά, αμεσότητα και παραμυθένια γοητεία. Αξιοπρόσεκτες οι ερμηνείες των νεαρών ηθοποιών που είχαν εκφραστικό πλούτο και συνεχή συμμετοχή. Με πρώτη αναφορά την Μιλένα Παρθενίου που κρατούσε το ρόλο της έγκλειστης Ραπουνζέλ και σε δεύτερη σειρά τον Νίκο Μωϋσιάδη που διεκπεραίωσε εντυπωσιακά πέντε ρόλους και τους Νίκο Ευσταθιάδη, Πηνελόπη Ανδρεαδάκη, Ινώ Στεφανή και Νάντια Κλάδη που έδωσαν ζωή και ζέση στο παραμύθι ο θεατής, μικρός και μεγάλος βιώνει τις ιδιαίτερες ικανότητες των ερμηνευτών. Είναι σπουδαίο να αποκομίζει το παιδί μια τόσο σαφή και ανθρώπινη αφήγηση χωρίς τα πολλά τεχνολογικά μέσα που έχει στη διάθεσή της η σύγχρονη σκηνοθεσία. Τα ζητούμενο είναι η προσέγγιση και η αίσθηση που παράγεται μέσα απ’ αυτήν. Το παιδί είναι προσφερόμενο και με τον ένα η τον άλλο τρόπο περιμένει. Το ζήτημα για το παραμύθι που μεταμορφώνεται σε θεατρική παράσταση είναι πως θα συναντήσει τον αποδέκτη του και τι θα παραχθεί απ’ αυτή τη συνάντηση. Αυτό είναι το στοίχημα για τον σκηνοθέτη κάθε φορά. Δεν μπορώ να κλείσω το σύντομο σημείωμα για την «Ραπουνζέλ» του Δημήτρη Δεγαΐτη και της Άνδρης Θεοδότου (θεατρική διασκευή) θέλω να επαινέσω θερμά την μουσική και τα τραγούδια του Νίκου Τσέκου και τα απλά και ατμοσφαιρικά κοστούμια του Μιχάλη Σδούγκου και Θανάση Μάνικα. Μια ακόμα εγγραφή στα θετικά του παιδικού θεάτρου του χειμώνα 2009-2010.